|
 |
« :» |
|
 Çay güzel siz de güzelsiniz, Bardak da güzel... Bardak uzun şişko tatlı bir bardak da!)
Biliyor musun kimlerin emeği var o bardakta? Tabak kırıyoruz ya tak tak tak... Ona ne göz nuru akıtılıyor biliyor musun? Bir kadın elindek tabağı düşürmesin, bütçeden bir şeyler gitmesin diye ne kadar didiniyor. Ne emek var onda biliyor musun? Günde 100 tabak kırdık, 300 milyon verdik diyelim. En az bir depremzedenin iki aylık umududur. Güzel yiyecektir o ha...
Şarkın, birlik beraberlik duygusu yaratıyor. Herkes sarmaş dolaş ezbere söylüyor.
Tek başına Murat Kekilli hiçbir şey ifade etmez ki... Hep beraber duyduk bu ihtiyacı. Biz geldik, siz çağırdınız. Biz sorduk, bizi gerçekten mi çağırıyorsunuz, yoksa gelmeyelim dedik. Yürekten çağırıyorsanız gelelim, birlikte kalalım geldiğimiz zaman da. Bir şey başarılacaksa hep beraber başarılsın dedik.
Önce Adana’dasın. Müzik yapıyorsun. Başka neler var o dönem anlatsana..
Müzik hayatımızın manevi tarafı, reel tarafı değil yani.. Bir de yaşantımızla bütünleştirdiğimiz bir tarafı var mesela. Mesela ekonomik kaygılarımızı yıllarca hamallık yaparak giderdik.
Hakikaten hamallık mı yaptın, yoksa kendini acındırmak için mi uyduruyorsun?
Şimdi size bir kamyon karpuzu bir saatte boşaltabilirim. Halde çalıştım. 6 yıl hamallık yaptım.
Taktiği nedir karpuz boşaltmanın peki?
Beş kişi arka arkaya diziliyor, makineli gibi atıyorlar böyle. Çok güzel... Fakat onları yaparken kitaplarımdan ayrılmadım.
Hangi kitaplardan?
Felsefe...
Felsefe de, ne? Kant mı, Hegel mi?
Hegel, Berkeley... Muhyiddin Arabi. Zaten biz Arabi’nin felsefesinin, Berkley ve Hegel’in felsefesinin temelini oluşturduğunu düşünüyoruz. Sistemlerle ilgiliyiz.
Nedir o temel?
Hegel, sizin de bildiğiniz gibi dinsel bir adam. Arabi’nin yıllar, yıllar önce söylediklerini söylüyor. Bu konuda benim duyumlarım var. Şu anda henüz araştırıyorum. Bu iki adam arasında korkunç bağlar var, hissediyorum. Tamamlayınca daha iyi anlatırım.
Hegel okuyorsun, hamallık yapıyorsun, müzik yapıyorsun. Vay be...
Barda çalıştım ama baktık ki barlar bizi yansıtmıyor. Biz dedik madem bu işi yapıcaz, adam gibi yapalım, ütopyalarımız var.
Nedir senin ütopyaların?
Ütopyalarımı anlatmaya kelimeler çocuk. Çünkü bir sanatçı olmak için mücadele vericem her şeyden önce. Bin basamaklı bir merdiven düşün, şu anda geldiğimiz noktayı, birinci basamağa adımımızı attık gibi görüyoruz. Atılmamış. Biz atmışız birinci basamağa adımımızı.
Murat, biz kim?
Biz, hepimiz. Ben, grubum, etrafımdakiler, hemen arkasına siz, kamerayı taşıyan insanlar, yazan insanlar, daha arkalarında bunları paylaşan insanlar, bu ütopyalara doğru gidiyoruz.
Ütopyalarınızın, pardon ütopyalarımızın özü sanatın ne olduğunu bilmek mi?
Bunu bilmek. Şey, şu anda artık ben kendimi şey olarak, sanatçı aday adayı olarak görüyoruz. Birinci basamak. Şarkı birinci basamağa çıkmış, biz de peşinden koşturuyoruz. Daha biz bir şey yapmadık.
Şarkının sırrı ne sence, delice koşmasındaki sebep? Niye bu kadar herkes sevdi?
Benim böyle bir yeteneğim yok. Dışarda bir eleştirmen çok iyi yorumlar. Sözleri bence değişik. Beni ölüm bile anlamaz. Ölümün bile anlayamadığı bir insan. Hiç alışılagelmemiş bir satır. Neticede çok güzel insanlarla yüzleşiyoruz. Nazım’la, Ahmet Arif’le.
Şimdi şarkı 12 yıllık ama 3 bin yıllık tarihi varmış, öyle söyledin. Nasıl yani?
Ya Nietzsche’nin bir sözü vardır: "Üç bin yıllık geçmişini tanımayan insana insan diyemeyiz". İnsanlık tarihi çok önemli. Ben de sosyolojik varlıklardan birisiyim. Geçmişimi bilmek zorundayım, demek ki ben üç bin yıldır varım o zaman...
İstanbul’a geliş nasıl oldu peki?
En sevdiğim şeyi söyleyeyim orada. Otobüs yolculuğu oluyor. Otobüs. Ölüyorum otobüs yolculuğuna. O otobüsün kenarına, o otobüsün çalışışı, gırrr demesi yok mu o... Sonra hareket etmesi, "Sayın yolcularımız şu anda 1000 kilometrelik parkura çıkmış bulunuyoruz". Kendimi şey...
Varan’la geliniyor galiba...
Varan’la evet. Bazen de Lüks Adana’yla... Varan sindire sindire geliyor. Onun için seviyorum. Özellikle ona dikkat ediyorum, can kaybın yok. Sol şeritten zaman zaman geçenler var, ama o da aynı yere gidiyor, bu da. Bir şekilde ulaşıcaz oraya, o zaman niye bu acele? Bir de öyle düşünün. Her köşedeki ağacı ezberledim. Gözümü kapattığımda biliyorum nereden geçtiğimizi. Uykuya dalsam bile. Ben 400 kilometre gidip gidip geliyorum. Düşünsene ayın dünyaya mesafesi 180 bin kilometre. Yaklaşık 120 bin kilometre yapar bu. Gidiş 120 de. Etti mi sana 240 bin kilometre! Ayı geçeli çok oldu. Güneşe doğru yol alıyoruz yani.
Bunları planlıyor muydun, şarkının patlayacağını?
Bu şarkı bizim sekiz yıl önce yaptığımız şarkı. Ben size bir şiir okim şimdi. (Şiir okuyor) Benim için sanatçı şu anda Moskova’da yatıyor. Sanatçı Fuzuli’dir diyorum, hala ders kitaplarında okutuluyor. Sanatçı Mimar Sinan’dır. Eserleri sekiz şiddetindeki depreme dayanıyor hala. Geliyor, sarılıyorlar. Nesin, necisin, nereden çıktın, bize bir tokat attın diyorlar.
Nedir o, anlamadım?
Söyleyemem. Kişilikler zedelenir.
Çok kapalı anlatıyorsun. Bir şey olacak, bir yeraltı örgütü varmış da eylem yapacakmış gibi...
Kapalı değil, net. Sizi açmaya çalışıyorum. İnsanın bir ruhani yönü, bir de göremediği aklı var. Hislerimizi, aşkımızı kontrol edemiyoruz. Yadsıyamazsınız. Böyle gördüğünüzde çözülür mesele. Başkaldırıyor Mimar Sinan’ın tuğlası. Veli Göçer’inki kaldıramadı. Veli Göçer de biziz. Birinin eşeği çalınıyor, onun acısı da biziz. Ne yaptıysak, biz yaptık. Yönümüzün kapalı olmasından.
Üniversiteye gittin mi?
Odamda okuyorum. Liseyi bitirdim. Bir fahişeyi de sevebilirim, birazcık içimdeki çocuğa benzesin.
Postalayan DisMay
Ayşegül sönmez'in Murat Kekilli ile yaptığı bir röportajı sizinle paylaşıyoruz. ; "Adam ciddi proje. Her Türk projesi gibi kendiliğinden uzun boylu hesaplanmamış, tasarlanmamış ama cuk diye oturmuş. Tarif etmek gerekirse bir çay kaşığı Muazzez Ersoy, bir çorba kaşığı İbrahim Sadri, bir bardak dolusu Mustafa Topaloğlu, üstüne bir fiske arabeskçi geçmiş. Onun da üstüne hamal yapmışlık, un ve karpuz taşımışlık. "Hegel okuyorsun, hamallık yapıyorsun, müzik yapıyorsun. Vay be...
Barda çalıştım ama baktık ki barlar bizi yansıtmıyor. Biz dedik madem bu işi yapıcaz, adam gibi yapalım, ütopyalarımız var.
Nedir senin ütopyaların?
Ütopyalarımı anlatmaya kelimeler çocuk. Çünkü bir sanatçı olmak için mücadele vericem her şeyden önce. Bin basamaklı bir merdiven düşün, şu anda geldiğimiz noktayı, birinci basamağa adımımızı attık gibi görüyoruz. Atılmamış. Biz atmışız birinci basamağa adımımızı.
Murat, biz kim?
Biz, hepimiz. Ben, grubum, etrafımdakiler, hemen arkasına siz, kamerayı taşıyan insanlar, yazan insanlar, daha arkalarında bunları paylaşan insanlar, bu ütopyalara doğru gidiyoruz.
Ütopyalarınızın, pardon ütopyalarımızın özü sanatın ne olduğunu bilmek mi?
Bunu bilmek. Şey, şu anda artık ben kendimi şey olarak, sanatçı aday adayı olarak görüyoruz. Birinci basamak. Şarkı birinci basamağa çıkmış, biz de peşinden koşturuyoruz. Daha biz bir şey yapmadık.
Şarkının sırrı ne sence, delice koşmasındaki sebep? Niye bu kadar herkes sevdi?
Benim böyle bir yeteneğim yok. Dışarda bir eleştirmen çok iyi yorumlar. Sözleri bence değişik. Beni ölüm bile anlamaz. Ölümün bile anlayamadığı bir insan. Hiç alışılagelmemiş bir satır. Neticede çok güzel insanlarla yüzleşiyoruz. Nazım’la, Ahmet Arif’le.
Şimdi şarkı 12 yıllık ama 3 bin yıllık tarihi varmış, öyle söyledin. Nasıl yani?
Ya Nietzsche’nin bir sözü vardır: "Üç bin yıllık geçmişini tanımayan insana insan diyemeyiz". İnsanlık tarihi çok önemli. Ben de sosyolojik varlıklardan birisiyim. Geçmişimi bilmek zorundayım, demek ki ben üç bin yıldır varım o zaman...
İstanbul’a geliş nasıl oldu peki?
En sevdiğim şeyi söyleyeyim orada. Otobüs yolculuğu oluyor. Otobüs. Ölüyorum otobüs yolculuğuna. O otobüsün kenarına, o otobüsün çalışışı, gırrr demesi yok mu o... Sonra hareket etmesi, "Sayın yolcularımız şu anda 1000 kilometrelik parkura çıkmış bulunuyoruz". Kendimi şey...
Varan’la geliniyor galiba...
Varan’la evet. Bazen de Lüks Adana’yla... Varan sindire sindire geliyor. Onun için seviyorum. Özellikle ona dikkat ediyorum, can kaybın yok. Sol şeritten zaman zaman geçenler var, ama o da aynı yere gidiyor, bu da. Bir şekilde ulaşıcaz oraya, o zaman niye bu acele? Bir de öyle düşünün. Her köşedeki ağacı ezberledim. Gözümü kapattığımda biliyorum nereden geçtiğimizi. Uykuya dalsam bile. Ben 400 kilometre gidip gidip geliyorum. Düşünsene ayın dünyaya mesafesi 180 bin kilometre. Yaklaşık 120 bin kilometre yapar bu. Gidiş 120 de. Etti mi sana 240 bin kilometre! Ayı geçeli çok oldu. Güneşe doğru yol alıyoruz yani.
Bunları planlıyor muydun, şarkının patlayacağını?
Bu şarkı bizim sekiz yıl önce yaptığımız şarkı. Ben size bir şiir okim şimdi. (Şiir okuyor) Benim için sanatçı şu anda Moskova’da yatıyor. Sanatçı Fuzuli’dir diyorum, hala ders kitaplarında okutuluyor. Sanatçı Mimar Sinan’dır. Eserleri sekiz şiddetindeki depreme dayanıyor hala. Geliyor, sarılıyorlar. Nesin, necisin, nereden çıktın, bize bir tokat attın diyorlar.
Nedir o, anlamadım?
Söyleyemem. Kişilikler zedelenir.
Çok kapalı anlatıyorsun. Bir şey olacak, bir yeraltı örgütü varmış da eylem yapacakmış gibi...
Kapalı değil, net. Sizi açmaya çalışıyorum. İnsanın bir ruhani yönü, bir de göremediği aklı var. Hislerimizi, aşkımızı kontrol edemiyoruz. Yadsıyamazsınız. Böyle gördüğünüzde çözülür mesele. Başkaldırıyor Mimar Sinan’ın tuğlası. Veli Göçer’inki kaldıramadı. Veli Göçer de biziz. Birinin eşeği çalınıyor, onun acısı da biziz. Ne yaptıysak, biz yaptık. Yönümüzün kapalı olmasından.
Üniversiteye gittin mi?
Odamda okuyorum. Liseyi bitirdim. Bir fahişeyi de sevebilirim, birazcık içimdeki çocuğa benzesin.
|
