Benden Sanatçı Olmaz!31 Mart 2008 Pazartesi
Bir defa sanatçı dediğin ortalıkta fazla görünmemeliymiş! Ben uluorta çok geziyormuşum. Ayrıca “dur” diyene duruyor, yürüyelim diyenle de yürüyormuşum. Sonracığıma çok güler yüzlüymüşüm ve hatta kimseden tebessümümü esiremiyormuşum.
Sonra Taksim’de en çok gezen benmişim. En çok ben resim çekinmişim insanlarla. Biraz ulaşılmaz olmalıymışım. Bir de ekranlarda çok alçakgönüllü duruyormuşum. Başarılarıma dair program sunucusu bir şeyler anlatıyormuş, ben de ''Hayır, Allah nasip etti. Bunları ben tek başıma yapmadım'' diyormuşum.
Konserlerime çok fazla dinleyici geliyormuş. Daha az gelmeliymiş ama bunlar daha entelektüel olmalıymış.
Biraz da magazin programlarında görünmeliymişim. Karşılaştığım tüm sanatçılara önce ben selam veriyormuşum. Vermemeli ve ondan beklemeliymişim. Ben daha popülermişim; daha entelektüel, daha karizmatik, daha çok hayran kitlesi olan.
Başka hiçbir sanatçı bu alemde benden daha güzel müzik yapamazmış. Ben medyanın yardımı olmadan, kitle iletişim araçlarını kullanmadan zirvelere gelen biriymişim.
Avrupa’da ve Baltık Cumhuriyetlerinde en çok dinlenen şarkıcı benmişim. Festivallerde en çok parayı ben almalıymışım. Hatta festivallere çıkmamalıymışım. Festivallerde başkaları çıkmalıymış.
Ben artık Türkiye’yi unutmalıymışım. Rusya’da krallar gibi yaşarmışım. Kazakistan, Kırgız ya da Güney Çin… Beni oralarda ulaşılmaz bir STAR olarak biliyorlarmış.
Velhasıl kelam, ben alemde tek olmalıymışım. Bana verilen yetenekleri bu şekilde kullanmalıymışım. Çevremdeki o kadar çok insandan duydum ki bunları.
Hepsine verdiğim cevap aynıydı:
“Haklısınız, benden sanatçı olmaz. Hele de köşe yazarı hiç olmaz. Haklısınız, kapım sürekli açık. Ama napayım, ben böyleyim. Allah beni böyle dilemiş, yaratmış. Naapabilirim?
